webmaster, 11 augustus 2010
India , Dehli 34°

Bapu en Beti in India!

Na vijf uur vertraging vanwege de typhoon in Manilla, iedereen al ingecheckt
maar ik was nog in diepe slaap buiten in de storm. Kwam ik binnen bij de visacontrole
waarvan ik wist een grote boete te moeten betalen omdat ik vijf dagen over mijn visa heen zat.
Omdat ik heel laat incheckte was ik de enige, ik zag drie mannen aan de balie staan waarop ik mijn grote
mannen trui uittrok en mijn haar los gooide. Ik maakte een overvriendelijk praatje met de mannen en gaf
precies de antwoorden die zij wilden horen. Ja ik zit inderdaad over mijn visa heen, maar het land is ook zo
mooi! nee ik heb echt geen geld bij me om de boete te betalen, ja natuurlijk ga ik met je uiteten als ik ooit nog terug kom!
Zo kon ik verder lopen met de zeventig euro nog steeds in mijn zak.
In Kuala lumpur heb ik twee dagen met een gevluchte vrouw uit Iran en een kunstenaar uit Engeland gespendeerd.
Op het nippertje mijn visa voor India gekregen en door gevlogen naar Bangkok waar ik op het vliegveld Jan uit Nederland
en grote Rupert uit Engeland ontmoette. We deelden een kamer en je kon in de straten op terassen emmers drinken.
Dus nadat Rupert het grote monster me de eerste avond de trap op moest tillen en hij zelf de volgende avond door stoel heen zakte was het echt tijd om naar India te gaan.
Ben ondertussen goed bevriend met Jan geraakt en hij beloofde me na India in Bangkok op te halen.
In het vliegtuig naar India vol zenuwen, wachten voor paspoortcontrole en bagage duurt eeuwen op zulke momenten.
Eindelijk kon ik het poortje door en daar stond mijn PAPA met een groot spandoek met Slamat Datang Jolien erop (een bijna goed geschreven Welkom in Indonesisch) Een echt welkom was het wel! Zeker met de twee kijkgaten die hij er in had geknipt.
Wat was ik blij!! Eenmaal in het werkelijkwaar prachtige hotel aangekomen werd de door papa meegenomen
bruine boterhammen met kaas, drop stroopwafels en wodka uitgepakt om eens goed bij te praten.
Papa had filmpjes meegenomen waar lieve mensen wat vertelden. Ik was blij om,
Finn en Cas en iedereen weer terug te zien. En toen kwam er wel een heel speciaal filmpje!!
Jean Paul, Judith en haar bolle buik met minnie erin! Vragen of ik peettante wil worden! Ik kon niet blijer meer worden!
Na een warme douche wat ik al maanden niet meer had gehad. Deed ik een reusachtige badjas aan en viel in diepe slaap.
De volgende dag hebben we eerst een taxi gehuurt met een man genaamt Pinki reed hij in zijn verkreukelde auto ons de hele
stad rond.
Na heel wat tempels te hebben gezocht gingen we s'avonds uiteten met een man die papa kende van werk.
Ondanks het een en ander gelariekoek over software en verkopen heb ik fantastisch gegeten en een hele leuke en gezellige
Eerste India dag gehad.
Met onze nieuwe chauffeur Amid reden we die dag naar de roze stad Jaipur... die niet zo roze was.
De snelweg naar Jaipur is veruit bizar!
De gekste auto's, met mensen overbeladen tuktuk's, vrachtwagens zonder deuren of stoelen fietsen!! Dat alles scheurt over
de snelweg tussen de kamelen en koeien die niet op of om kijken. Kuddes schapen, alles kan!
We hebben de avond heerlijk doorgebracht op het dakterras van het hotel. India staat bekent om zijn dakterrassen waar ik
een grote voorstander van ben!
Na de nodige biertjes kwam onze aangeschoten chauffeur bij ons zitten en vroeg papa steeds
zijn toestemming om met mij te trouwen.
Godzijdank dat ik uit een land kom waarin ik zelf mag bepalen met wie ik trouw.
Jaipur hebben we rond gereden van gebouw na gebouw, tempel na tempel en ruine na ruine.
Daar hadden we snel genoeg van, bij de vierde tempel wisten we niet meer welke de eerste nou ook alweer was en daarbij
krijgen ze het voor mekaar touristen minstens vijvenveertig keer het dubbele bedrag te vragen.
Dus inplaats van gebouwen liepen we veel liever rond de bizarheid van de mensen daar te bekijken of heerlijk op terrasjes te zitten.
Die avond gaf Amid nog een feestje op het dakterras, hij kookte eten voor ons en zo ontmoetten we zijn Indische vriend genaamt
Sunlight die elke zin eindigde met: Bloody hell! Heel bijzonder...
Mijn dropjes waren een groot succes in de dagen erna. Wanneer ik ze uitdeelde aan oude mannetjes die rommel verkochten gooide
een man het dropje op de grond en zei stampvoetend dat hij een witte wou.
Aangekomen in Agra gingen we meteen door naar de Taj Mahal. Een enorme wachtrij voor vrouwen en een voor mannen.
Omdat vrouwen zonodig handtasjes mee moeten nemen duurde het voor mij een eeuwigheid.
Eenmaal aan de beurt mocht ik mijn heilige hollandse dropjes niet meenemen.
Ik vond het belachelijk, hoe kon ik nou iemand kwaad of pijn doen met dropjes! Ze dwong me de dropjes weg te gooien en weer
achterin de rij te gaan staan. Ik had me bedacht dat ze de boom in kon en zei haar eerst mijn pa even te zeggen dat ik terug in de rij
moest. Of ook wel gezegt, ik loop gewoon door!
Totdat het gekke gekke mens met nog twee mannen achter me aan kwam rennen. Trillend van woede te gillen dat ik terug
in de rij moest. De heilige dropjes die ik al tien maanden niet meer gehad had kon ze met haar de boom in nemen maar ik ga die
rij niet meer in!
Zo liep ik verder met een rol mentos en een zakmes nog in mijn tas.
Het enige wat ik me nog kon indenken was dat ik de Taj mahal misschien vies had kunnen maken als ik een dropje zou laten vallen
maar toen ik mensen zag poepen op de stoep voor de ingang had ik me daarover ook snel weer bedacht.
De Taj Mahal was daarintegen werkelijk waar prachtig, zo groot en zo mooi! Veruit het mooiste gebouw ooit gezien.
Papa en ik houden ervan ergens op een bankje te zitten en te kijken naar de mensen. Al was rondlopen ook wel heel bijzonder.
Voor het eerst in mijn leven werden er baby's ongevraagd in mijn armen gedrukt voor foto's. Iedereen wil met je op de foto!
De wereld van Local en touristen lijkt wel omgedraaid.
s'Nachts zaten we in de nachttrein naar Varanasi. Slapen in de trein vind ik heerlijk!
In Varanasi zijn we met een klein roeibootje over de rivier de Ganges gevaren. We deden dat bij zonsopgang waarbij je behalve
de kleuren die de zon maakt die opkomt ook de bizar felle maar prachtige kleuren van de kleding en Sari's van de mensen ziet.
Dat is een ding wat mij altijd gaat bijstaan van India. De kleuren zijn ongelovelijk mooi!
De mensen zijn in de vroege ochtend aan het baden, bidden en kleding wassen, zelfs water drinken en ook dingen verkopen op bootjes. Ganges supermarkt! Zoals ze het zelf noemen.
Zo vaar je verder en kom je langs de dodenverbranding waar de Ganges bekent om staat. Het is immers een heilige rivier.
Je ziet een zwart verschroeit huis wat een ziekenhuis moet voorstellen.
Mensen die bijna dood gaan trekken over het hele land
om naar die plek te gaan. Ik zal er niet dood gevonden willen worden, maar die mensen gaan er maar al te graag heen om er dood te gaan.
Voor het ziekenhuis zie je bundels hout waar overleden mensen onder liggen te branden omsingelt door een boel vuilnis.
Naast de verdrietige mensen, hier en daar een koe en een man die doelloos een lijntje in het vieze water gooide om een vis te vangen die hij uiteraard niet ving, liepen er tot mijn grote verbazing touristen rond die foto's maakten.
Nou mag ik niet teveel zeggen vanuit mijn bootje op afstand maar als ik indenk in Nederland naar een begrafenis te gaan terwijl er een paar chinezen met een grote camera foto's maken van de hele toestand lijkt me toch wel heel bizar.
Als de lijken uitgebrand zijn dan gooien ze het in de zee. Arme mensen die niet veel geld voor hout hebben moeten soms hun dierbare half afgebrand in de rivier leggen. Waar een paar meter verderop mensen zitten te wassen en drinken.
s'avonds opnieuw een boottocht bij zonsondergang waarbij we een ceremonie konden zien vanaf het water dat verlicht was met kaarsjes. De ceremonie eindigde met een prachtige vuurwerkshow.
We hadden een chauffeur voor tien dagen geboekt met de eis dat hij goed engels kon. Zo werden we de volgende dag opgehaalt door
een chauffeur die nog minder dan een woord engels kon. Zelf het woord WHERE?? kon hij niks van maken.
Zo kun je je indenken dat papa in ik in een auto zaten met geen idee waar we naar toe gingen en hoelaat we daar dan aankwamen.
Via een andere man konden we uitleggen dat we een kaart wilden.
Na meerdere winkels kwam er een man in de auto met een kaart.
De chauffeur vouwde het open staat daar de omtrek van India om met in het midden alleen maar wit! We moesten heel hard lachen, en de driver zelf ook.
Hij had zich bedacht die vriend van hem mee te laten rijden naar Shimla voor een paar roepies terwijl ons scheel betalen.
Dus die hadden we al snel de auto uitgepleurt!
We probeerden het nog met NO AGRA! Aangezien we Agra al hadden gezien en behalve de Taj Mahal maar een saaie stad was.
Zo kwamen we die avond aan in jawel, Agra!!
Hoe het voor mekaar kregen weet ik niet maar na twee dagen kwamen we zo ook aan in Shimla.
We wilden graag naar de bergen, het was er veel koeler, rustiger, minder hysterisch getoeter op de weg en daarbij zijn de bergen prachtig! De wolken hangen altijd in de bergen waardoor het altijd erg spookachtig lijkt.
In ons hotelletje hoog in de berg moesten we de ramen dichthouden want anders kwamen de apen binnen. Zo werd ik ook op een ochtend wakker door papa die ruzie met een aap had op het balkon.
Na een apentempel, veel chai thee en dakterassen met onze meegebrachte wodka flessen die altijd stiekem bij in de juices gaan. Gingen we door naar Manali met hetzelfde verhaal!
We besloten een berg omhoog te rijden waarna we in een grote file kwamen. Eenmaal uitgestapt zagen we twee vrachtwagens in de afgrond liggen. Het zal een uurtje duren wat uiteraard een Indiaas uurtje was. Na goed bevriend te zijn geraakt met een koe en drie uur verder besloten we naar een waterval te gaan.
Een prachtige waterval wilden we beklimmen die van de wolken naar beneden kwam.
Nadat de moesson net die ochtend op aarde is gelandt. Glibberig en stijl dat het was
gingen we naar boven. Het was geweldig! Langs diepe afgronden nadenkend bij elke stap die je zette.
We konden achter de waterval langs lopen wat veruit bizar was. Het water komt met zon kracht overweldigend hard naar beneden
waar je vlak achter staat tot enkels in de modder compleet doorweekt. Geweldig was het!!
Aan de andere kant naar beneden wist papa een shortcut te hebben gevonden wat na mijn idee gewoon een half opgedroogte waterval was. Zo viel ik ontelbaar keren om mijn kont de modder in en gleed naar beneden proberent bij wat gras aan de zijkant overeind te houden. Het was veel lachen en mooie uitzichten tussen de appelbomen zo hoog in de bergen.
Na een lange tijd lopen kwamen we een aantal achtertuinen binnen en zo ook in heel mooi afgelegen dorp.
Compleet van top tot teen onder de modder werden we verbaasd aangestaart eenmaal terug. Met broek en schoenen en al onder de hotsprings om af te spoelen gingen we daarna terug om eens te beginnen aan een welgemiste rookworst en uiteraard wodka met juice op een dalterras!
Na Dharamsala, ons prachtige hotel in Naddi, de buddhist tempel met de mooiste muurschilderingen ooit gezien.
Na nog meer terrasjes en vele potjes schaken wat papa mij geleerd heeft was het weer tijd richting Dehli te gaan.
We gingen in Kalka met de nachttrein en namen daar afscheid van onze gekke chauffeur. Ik kan veel van hem zeggen maar ondanks alles is hij een man die het bedoelt het goed. En zonder al zijn gekke dingen was India niet geweest zoals India is.
Hij maakte India, India!
Diep verdiept in mijn boek op het treinstation zei papa al dat ze weer bezig waren met foto's maken.
Toen ik een paar keer iemand wel heel verdacht dicht naast me zag schuivelen en ik naast me keek wist ik wel hoelaat het was.
Staat er iemand in de stijve aziatische foto positie te doen net alsof ik erbij hoor. Zo voor ons mensen met fotocamera's.
Na veel mensen en geiten kijken in de stationshal konden we eindelijk de trein in en vielen we in diepe slaap.
s'Ochtends met een tuktuk naar ons paleis. Ik moet steeds lachen als we er met een tuktuk aankomen. Grote poort met bewaking,
dure auto's, bommencontrole, tassenscanners alles vol luxe! Komt onze tuktuk aangescheurt met ondertussen twee stinkende backpackers onder het stof het hotel binnen denderen. En als echte touristen overal foto's van maken!
Er gebeurde nog wat in Dehli waar ik me op de dag van vandaag nog steeds rot over voel. We liepen langs een mokee waar een jongen salto's maakte vanaf een muurtje, hij was helemaal trots dat wij het mooi vonden en foto's maakten.
Totdat de bewaking eraan kwam. Twee grote mannen met tulbanden en lange baarden.
De kleine jongetjes renden weg maar de jongen die de salto deed was zo bang dat hij niet durfte weg te rennen. Ik snap niet wat de jongen verkeerd heeft gedaan. Hij doet niemand pijn en maakt niks kapot met een salto maar de mannen namen hem mee achter een muurtje met het idee dat wij touristen het niet zouden zien. Ik hoorde hem schreeuwen en kon dwars door het muurtje heen kijken. De jongen werd compleet in elkaar geslagen met stokken. Ik werd kwaad, heel kwaad en ging erachter aan schreeuwen dat hij niet goed wijs was.
De jongen huilde en schreeuwde het uit. Toen ze zagen dat ik erachter aan kwam sleurden ze hem naar beneden het gebouw in
waar ze hem misschien alleen maar erger slaan. Ik voelde me zo kwaad en schuldig en ik haatte het dat ik het niet gestopt had, dat niemand wat deed en dat dit zomaar gebeurde. Papa legte me uit dat dat India is. De bewaking heeft meer macht en maakt daar misbruik van.
Als die jongen vandaag niet geslagen word dan word hij dat morgen wel en misschien nog wel erger. En er is helemaal niks wat je er tegen doen kunt. Ik kon het niet geloven, het is zo zo oneerlijk. Leven is zo oneerlijk in India.
Die avond in de bar hebben we er lang over gepraat en ik probeer nu enigzins te begrijpen dat dat de Indische cultuur is en dat het is wat het is, zonder dat er wat te veranderen valt. Maar dat valt niet mee.
Als ik terug kijk op India vond ik het zeer indrukwekkend. Een combinatie van prachtige kleuren en een gore bende.
De mensen zijn allemaal mooi en gek om te zien net als alle dieren huizen en dingen.
Ik vind India erg half.
Halve gebouwen waarvan je niet weet of ze half gesloopt of half opgebouwd zijn. Halve afspraken, halve service (teminste voor de helft van de restaurants waar we geweest zijn) Halve mensen (hier en daar mist er een lichaamsdeel) halve wegen, halve vrachtauto's zonder deuren, ramen en stoelen en ga zo maar door.
Het is een land waar ik wel heel veel van geleerd hebt en ik had met geen betere reisgenoot kunnen reizen dan mijn eigen papa!
De laatste dag was dan ook erg alleen. Maar toch sloot ik India mooi af met een tegekke taxichauffeur met tulband en gekke verhalen.
En zo op het vliegveld ontmoette ik een rijke man die een man omkocht mij in de businesslounge te laten zitten terwijl we nog geen vijf minuten hadden om bij te praten voordat hij zijn vlucht moest halen.
Voor een laatste uurtje kon ik genieten van pure luxe voordat ik opweg ging naar het gekke Thailand
waar Jan mij opwachte in de vroege ochtend op het vliegveld. Klaar voor nog een laatste weekje Bangkok!

Wil je Jolien in India bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.nl